2-
.پلنگ ها به درون معبد رخنه می کنند و محتوای کوزه ی [آیین] قربانی را یکسر می نوشند؛ ماجرا بارها تکرار می شود؛ سرانجام این همه را پیشاپیش به حساب می آورند و ماجرا به بخشی از مراسم تبدیل می شود
(فرانتس کافکا - تمثیل ها )
این روزها چقدر این چند سطر ذهنم را پر می کند ، چقدر تطبیقش می دهم با تصاویری که در دنیای محدود شده ی دور و برم می بینم... چقدر دوست داریم از همه چیز همان نتیجه ای را بگیریم که دلمان می خواهد
 !!!چقدر دوست داریم همه چیز آنگونه باشد که ما دوست داریم

3-
 هیچ چیز از این چهره نمی فهمم. مال دیگران معنایی دارد. مال من نه! حتی نمی توانم حکم کنم که زیباست یا زشت. به گمانم زیباست؛ چون دیگران به ام گفته اند. اما این در من اثری ندارد. براستی یکه می خورم از این که کسی بتواند کیفیتی به آن نسبت دهد، انگار یک مشت خاک یا یک پاره سنگ را زشت یا زیبا
 !مگر نه اینکه این قوانین و حدود را ما آدمها گذاشته ایم؟
مگر نه اینکه هر روز سلیقه مان عوض می شود؛ چیزی که امروز زیباست فردا زشت و دِمده می شود و زشت ترین های امروز شاید روزی تاج زیبایی بر سر نهند... برداشتی نیمه آزاد از چند سطر از کتاب تهوع – ژان پل سارتر

4-
 کِی بود ما ز ما جدا مانده          من و تو رفته و خدا مانده
    (پس زبانی که راز مطلق گفت     راست جنبید چون اناالحق گفت (سنایی- حدیقه الحقیقه

5-
رویاهایم را کنار هم می چینم
از درشت ترینشان تا ریزترینشان را
از کودکانه ترین تا عاقلانه ترینشان را
چقدر زیادند
چقدر خیلی هاشان خنده آورند
!وقتی کابوس روز و شبم این ست که مبادا از دست بروند

 و من بدون رویاهایم چه خواهم بود چه رسمیتی خواهم داشت؟
چقدر خیلی هاشان را بعضی وقت ها اصلا دوست ندارم
وقتی مجبورم برایشان دروغ بگویم
گاهی مجبورم کتمانشان کنم
و هرچه بیشتر نزدیک می شوم به آن ها بیشتر مجبورم خفه شوم
!وقتی یکی را محکوم می کنند به داشتنش چقدر دوست دارم بلند بلند فریاد بزنم

آهاااااای این رویای او تنها نیست من هم از آنها دارم و رویای هزاران هزار آدم مثل من گاهی ترسو ، گاهی بخاطر خودمان ترسو و گاهی بخاطر عزیزانمان ترسو.... نیز هست
چقدر بعضی هاشان بوی تازگی می دهند
!بوی کاغذ رنگی می دهند
...بوی کتاب و دفترهای دوران دبستانم را به یادم می آورند و بوی پدرم را ، بوی مادرم را ، بوی آرزوی بزرگ شدنم را
 حسی نامطمئن را در من زنده می کنند و چقدر این حس را دوست ندارم... می دانی وقتی کسی را ، چیزی را ، مقامی را داری اما نداری ... داری اما شاید نداشته باشی ... داری اما نمی دانی تا کی خواهی داشت؟! و تمام تنت تمام روانت پر می شود از دلهره ای که گاهی دلت می خواهد پشت پا بزنی به هرچه این حس را در تو زنده می کند و بگویی : نه رویا بودنت را خواستم نه خودت را
اما از تمام این چقدرها که بگذریم
چقدر همه شان شبیه من اند
اصلا خود من اند
چقدر بدون هیچکدامشان نمی توانم راه بروم، بخندم ؛عاشق باشم ،

 نه اصلا کسی را دوست داشته باشم یا از کسی متنفر باشم
فکر کن تمامشان را دور بریزم
نه ؛ اصلا فکرش راهم نکن
اصلا می خواهم نامم را عوض کنم
بگذارم رویا
مرا از این به بعد با این نام صدا کن
!رویا
 !نه اینکه رویایتان باشم؛ نه
آهای
!حتی رویای تو هم؛ نه
می خواهم تمام رویاهایم را بزرگ کنم
زنده باشند
زنده باشم
من رویا باشم

رویا من باشد

نامش را شعر نمی گذارم  اما هرچه بود از من بود

 6-

و اما شعر نه به کوتاهی غزل و نه به بلندای مثنوی

فقط چند بیتی شعر